Iedere maand leer je aan de hand van 12 vragen één van de Nederlandse OGAE-ers beter kennen. Deze keer kom je alles te weten over de songfestivalliefde van Richard van Zon.
1. Vertel wat over jezelf in een paar zinnen.
Ik ben Richard, aangenaam! 48 jaar en heel gelukkig met mijn vriend Han in Breda. Ik ben freelance creative director en werk aan
merken, campagnes en alles waar creativiteit, beeld, storytelling en een goed idee samenkomen.
Wat ik mooi vind aan mijn werk, is dat een merk, net als een goed liedje, een overtuigend verhaal moet vertellen. Je hebt soms maar een paar seconden om iemand te raken. Als het verhaal klopt, blijft het hangen. Dat is ook precies wat mij aanspreekt in Eurovision.
2. Heb je naast het Songfestival nog andere hobby’s?
Ik hou van reizen, food, theater, concerten en kunst. Eigenlijk van alles wat mensen bedenken of maken en het leven nét wat mooier maakt. En natuurlijk is er mijn werk, dat voor mij eigenlijk nooit echt als werken voelt. Ik vind het fascinerend hoe je met beeld, kleur en typografie iets teweeg kunt brengen. Misschien verklaart dat ook wel mijn liefde voor Eurovision: muziek, verhalen en beeld komen daar allemaal samen.
3. Wie won in het jaar dat je geboren bent?
Ik ben geen Eurovisie-encyclopedie, dus dat moest ik eerlijk gezegd even opzoeken. 😅 In 1978 won Israël met A-Ba-Ni-Bi van Izhar Cohen & The Alphabeta.
4. Wat is volgens jou de charme van het Songfestival?
Dat je voor een paar uur met z’n allen hetzelfde bekijkt en ervaart. Onder alle glitter, drama en chaos zit iets heel universeels: mensen die iets willen maken, vertellen en voelen. Je hoeft elkaars taal niet te spreken om geraakt te worden door een stem, melodie, beeld of optreden.
Mensen uit tientallen landen brengen iets eigens mee. Dat je daar met miljoenen mensen tegelijk in kunt delen, vind ik bijzonder.
5. Wat is je eerste Songfestivalherinnering?
Frizzle Sizzle. Ik was 8 en helemaal weg van ze én van dat nummer. Mijn oog voor kwaliteit is later pas ontwikkeld, denk ik. 😂 Nu was ik ook een fanboy, net als mijn moeder al jaren van Nicole en haar nummer Ein Bisschen Frieden.
Vanaf dat moment ben ik het ieder jaar blijven volgen. Eerst voor de liedjes en artiesten, later steeds meer voor het hele spektakel en de kansen die het creëert.
6. Heb je weleens een Songfestival bijgewoond?
Ja, inmiddels een paar keer. Stockholm was bijzonder, onder andere omdat ik daar in de bar van Douwe Bob terechtkwam. Je merkt tijdens zo’n week dat een stad het Songfestival echt overneemt.
Ook Lissabon heb ik meegemaakt, maar Tel Aviv blijft misschien wel mijn meest bijzondere herinnering. Ik was erbij toen Duncan Laurence won. Dat moment waarop Arcade eindigt en langzaam duidelijk wordt dat Nederland gaat winnen… kippenvel.
En Wenen in 2025 was weer zo’n heerlijke Eurovision-bubbel. Je stapt een stad binnen die Eurovisie ademt en ineens is iedereen met hetzelfde bezig. Dat blijft magisch.
7. Wat is je ‘all-time favorite’?
Céline Dion – Ne partez pas sans moi.
Het heeft voor mij alles wat een goed Eurovision-lied nodig heeft: melodie, emotie, een verhaal en een stem die je niet meer loslaat.
Céline staat daar nog bijna als een meisje, maar je voelt dat er iets groots staat te gebeuren. Er zit iets kwetsbaars in en tegelijkertijd een enorme ambitie. Dat contrast vind ik prachtig.
8. Welke act heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Ik ben niet zo snel onder de indruk van een act die vooral groot en bombastisch wil zijn. Als de kwaliteit of geloofwaardigheid ontbreekt, blijft het voor mij vooral veel verpakking.
Daarom kies ik voor Mahmood met Soldi, namens Italië in 2019. Ik hou van de vorm die hij voor dit nummer heeft gekozen. De urban poppy sound, de styling, die iconische handklap en zijn manier van performen: modern en eigen, maar geen moment ongeloofwaardig.
En juist onder die stoere uitstraling zit een persoonlijk en kwetsbaar verhaal over zijn vader en zijn jeugd. Daardoor voelt het niet als een act die probeert indruk te maken. Mahmood blijft dicht bij zichzelf en juist daardoor krijgt het nummer zo’n groot bereik, zonder iets van zijn eigen identiteit in te leveren.
Dat vind ik misschien wel het mooiste: authenticiteit die groot genoeg is om een hele zaal mee te krijgen, zonder ongeloofwaardig te worden.
En bovendien: Italië. Ik ben sowieso een sucker voor dat land. 😉
9. Welke Songfestivalartiest mag jou ten huwelijk vragen?
Grappig dat je dat vraagt. 😂 Ik ben namelijk allergisch voor trouwen. Han betekent de wereld voor me, maar zelfs dat is geen reden om ineens een trouwpak aan te trekken. Ik snap het hele idee van trouwen eerlijk gezegd niet zo. Als je van iemand houdt, heb je toch geen contract nodig?
Sorry, Frizzle Sizzle. Als ik trouw, trouw ik met Han.
10. Welke Songfestivalartiest had meer glorie verdiend?
Jeangu Macrooy. Ik was al fan van hem en zijn muziek en toen ging hij ook nog naar Eurovision!
Ik vond Grow in 2020 echt prachtig. Misschien juist omdat het zo anders was dan het standaard Eurovision-geweld. Het had iets oprechts en het nummer heeft nog steeds iets waardoor ik even stilval als ik het hoor.
Dat het Songfestival dat jaar niet doorging, maakt het achteraf bijna een verloren hoofdstuk. We zullen nooit weten wat er met Grow was gebeurd op dat podium.
Het jaar daarna kwam Jeangu met een heel andere richting. Alsof je wordt gevraagd om voor de tweede keer een masterpiece af te leveren. Zijn stem vind ik nog steeds geweldig, maar dat nummer raakte me veel minder. Juist daarom had ik graag gezien wat Grow had kunnen doen.
11. Wat is jouw leukste, aan het Songfestival gerelateerde ervaring?
Zonder twijfel mijn werk voor Rotterdam 2020.
In 2019 werd ik geselecteerd als één van de elf Nederlandse partijen die mochten pitchen voor de visuele identiteit van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam.
Ik heb mijn complete identity voor Eurovision 2020 uitgewerkt: het centrale idee, concept, thema, de visuele identiteit, de tone of voice en hoe die wereld doorvertaald kon worden naar alle communicatie, shows en uitingen.
Voor mij was dat een droom. Eurovision en mijn vak kwamen letterlijk samen. Sietse Bakker was fan van mijn werk, maar toch werd gekozen voor een andere creatieve richting en ontwikkelde CLEVER°FRANKE de uiteindelijke identiteit.
Het blijft bijzonder dat ik mijn eigen visie op het grootste televisiespektakel ter wereld mocht uitwerken. Weer een mooi wat als…-moment. Want heel even was mijn Eurovision er bijna geweest.
12. Wie zou jij namens Nederland weleens op het ESC-podium willen zien?
Voor mij begint het altijd bij het lied. De artiest die dat het beste kan zingen én geloofwaardig kan overbrengen, reist af. Een paar artiesten in wie ik dat vertrouwen heb: DI-RECT – door de wol geverfd, een ijzersterke liveband met een enorme eigen identiteit. Niet snel impressed door het hele Eurovisie-circus.
