Home / Wien blog / Happy Handiclaps
A+ R A-
15 mei

Happy Handiclaps

Beoordeel dit artikel
(0 stemmen)

 

Happy handiclaps
Het lijkt het thema van 2015 jaar te zijn. Naast veel diepe decolletés, zwarte jurken, wereldbollen en allerlei soorten bomen op de LED-achtergrond, hebben meerdere inzendingen dit jaar een serieus thema of boodschap.

Even een lijstje?
- De Finnen sturen een groepje met mensen met een downsyndroom of autisme,
- Polen stuurt een vrouw die na een auto-ongeluk in een rolstoel is terecht gekomen,
- Roemenië zingt over kinderen die van hun ouders gescheiden leven omdat die in het buitenland geld verdienen,
- Wit Rusland vraagt aandacht voor kanker,
- Het Verenigd Koninkrijk komt met een zangeres die de aandacht wil vestigen op de ziekte waar zij aan lijdt: taaislijmziekte.


Ikzelf ‘walk along’ met een hernia in de heup, dus het Songfestival is een grote zielige bende (om) te Wenen.


Om het even nog luguberder te maken zingen zowel Rusland als Hongarije over wereldvrede die nog niet is, sturen zowel Georgië als Malta een lied met als titel ‘Warrior’ en kaarten zowel Frankrijk als Armenië al dan niet indirect oorlogsgeweld van 100 jaar geleden aan, al ontkent de delegatie uit Yerevan in alle kleuren en toonsoorten dat ‘Don’t deny’ (, excuus, de titel is nu ‘Face the shadow’) over de ontkende genocide gaat. Ontkennen dat iets over een ontkenning gaat….


Maar zelfs daarmee is het leed nog niet geleden! Servië stuurt een zwaargewicht die zwaar obees jodelt dat zij er ook mag zijn en veel homofiele die-hard fans hebben dat meteen geclaimd als een gay-anthem. Tot overmaat van ramp worden er ook mislukte relaties bezongen door zowel Estland en Spanje waarbij de Julia’s best met de Romeo’s door hadden gewild en beginnen de Noren ook nogal moeizaam aan hun liefdesrelatie, krijgt de Tsjechische Vaclav beide schoenen van zijn zangpartner Marta naar het hoofd, terwijl Portugal ook al een oceaan verwijderd is van haar geliefde en Griekenland in een zwanenzang de laatste ademtoch bezingt.


Je zou toch haast niet zeggen dat het Songfestival een groot feest is. Maar dat is het dus wel!

De gehandicapten worden hoe slecht hun lied ook is hard toegeklapt, bejubeld, en doodgeknuffeld. Zelf slik ik vanwege de zenuwpijn diclofenak en morphine pillen, om er toch ook maar zo veel mogelijk bij te kunnen zijn, geen repetitie te missen, en de eurovisiekoorts met andere songfestivalverslaafden te delen.

Wat is dat toch dat iedereen die er ooit eens bij betrokken is geweest, of dat nu een artiest, fan of journalist is, er altijd de mond van overstroomt en dat thuisblijvers hen bij thuiskomst meewarig aankijken en vragen waar toch die hernieuwde energie en enthousiasme vandaan komen? Ik denk dat het antwoord ligt in het beste medicijn dat er tegen de werkelijkheid bestaat; de helende cocktail van een positieve sfeer gemixt met het samenbindende element van muziek. Gedeelde smart is immers halve smart en gedeeld plezier is dubbel plezier.

En dus is het fijn dat we in 2015 ook een ‘Love injected’-boodschappenlijstje meekrijgen: ‘Hope never dies’, ‘we are the heroes’ en ‘it’s my time to shine’ en ook Nadav met ons een feestje wil bouwen op korte raket afstand van de Gaza.
Ofwel het thema van dit jaar is ‘Building Bridges’ en ik wens jullie allemaal een heel fijne Songfestival week toe. En de wereld beterschap.

Laatst gewijzigd op: vrijdag 15 mei 2015 14:28

37258 reacties

Leave a comment

Make sure you enter the (*) required information where indicated.
Basic HTML code is allowed.