Home / Malmö Blog / Wel of geen televoting?
A+ R A-
06 juni

Wel of geen televoting?

Beoordeel dit artikel
(0 stemmen)

 

De EBU heeft eerder dan verwacht de informatie vrijgegeven over de split results. Aanleiding is wellicht de kritiek op de openheid van zaken en de diverse wilde theorieën die inmiddels de ronde deden. De cijfers tonen echter aan dat Denemarken op alle fronten tot winnaar zou zijn uitgeroepen, welke methode er ook gevolgd zou zijn. De informatie van de EBU is summier en geeft alleen gemiddelde rangschikkingen. Op basis daarvan valt van alles te concluderen maar niets met zekerheid te zeggen. Toch nog voldoende aanleiding om aan de slag te gaan met de getallen.

Transparantie

In het verleden gaf de EBU meer informatie over de gesplitste resultaten dan ze nu doet. Waren het in voorgaande jaren nog ranglijsten en puntentotalen die behaald zouden zijn wanneer slechts één van beide jury’s de dienst had uitgemaakt, in 2013 heeft de EBU ervoor gekozen om slechts per land de gemiddelde rangschikking per land aan te geven bij alle gezamenlijke vakjury’s en publieksjury’s.

Enkele landen hebben daarnaast ook hun eigen deelresultaten gepubliceerd. Noorwegen, Zweden, Denemarken en Italië hebben laten weten wat de voorkeursvolgorde van hun eigen vakjury uiteindelijk geworden was. Opvallend is dat ook zij minder informatie delen dan in voorgaande jaren. Zweden bijvoorbeeld toonde ons aantallen sms-jes en telefoontje per land. Nu worden alleen de volgorde van de vakjury en de uiteindelijke rangschikking in de gecombineerde juryuitslag bekend gemaakt.

De officiële reden die de EBU geeft voor dit transparantiebeleid is dat, wanneer zij volledige inzage geven in de getallen, meteen duidelijk is welke landen onvoldoende publiekstemmen hebben kunnen tellen om tot een gecombineerde uitslag te komen. Men is bang dat als bekend wordt welke landen enkel een vakjury hebben gebruikt, de kans op ongewenste beïnvloeding te groot is. En dat moet voorkomen worden.

Het verbaasde mij daarom dat de EBU gemiddelde uitslagen tot twee cijfers achter de komma heeft gepubliceerd. Want op die manier kan iedereen die een beetje kan rekenen en logisch redeneren, eenvoudig ontdekken hoeveel landen er wél voldoende stemmen voor een publieksjury hadden. Laten we het even per show bekijken.


Wel of geen televoting?

In semi 1 deden zestien landen mee en mochten daarnaast ook nog drie landen meestemmen. In totaal dus negentien landen. De vrijgegeven gemiddelde cijfers zijn afrondingscijfers. Door trial-and-error kun je er achter komen door welk getal de rankschikkingen zijn gedeeld om op die gemiddelden uit te komen en dus kun je ook een conclusie trekken over hoeveel landen er gebruik gemaakt hebben van een televoting jury.

Wat blijkt? Als je alle gemiddelde televotingnoteringen vermenigvuldigt met achttien, kom je het dichtste uit bij gehele getallen. Mijn conclusie is daarom dus dat in semi 1 van de negentien landen er één omroep niet in geslaagd is om voldoende publieksstemmen te krijgen.  Drie kleine landen lijken daarbij direct ‘verdacht’: Moldavië, Slovenië en Montenegro.

Eenzelfde truc kun je ook uithalen voor de tweede halve finale. Wederom is achttien het geluksgetal, wat in deze semi betekent dat er maar liefst twee landen de televotinglimiet niet gehaald hebben. Usual suspects liggen hier voor de hand, omdat zowel Albanië als San Marino in het verleden ook al gebruik hebben gemaakt van alleen vakjury’s. Sterker nog in San Marino is het telefoonnetwerk gekoppeld aan dat van Italië en schijnt televoting helemaal niet mogelijk te zijn. IJsland kent ook een hele kleine bevolking maar met een kijkdichtheid van boven de 95% mogen we er gerust vanuit gaan dat die inwoners stevig hebben ge-sms’t.

 

Tot slot de finale. Doe je daar een zelfde soort exercitie dan is het getal opeens 37, waaruit ik de conclusie trek dat er twee landen niet voldoende publiekstemmers hadden. Nu wordt het interessant. Tenminste één land dat in de halve finale niet voldoende televoters had, haalde in de finale plots wel voldoende stemkracht binnen.


San Marino is er dus één van. Dus leggen we van de overgebleven vier landen even de lijstjes van de halve en de hele finale naast elkaar. Aanname daarbij is dat wiens punten het meest afwijken tussen semi en finale, het meest in aanmerking komt voor die unieke prestatie tijdens de finale wél de limiet voor publieksstemmen gehaald te hebben.

Albanië, Slovenië en Moldavië vallen al snel af. Bij die landen is in de finale een soortgelijk stempatroon te zien als tijdens de semi. Echter bij Montenegro vallen de verschillen juist op! Gunde men vanuit Podgorica in de semi nog 12 punten aan de Oekraïne, in de finale krijgt Zlata geen enkel punt meer. In theorie kan het dat zoiets gebeurt. Maar gelet op al het bovenstaande, durf ik er wel op te gokken dat:

- In de eerste halve finale, op één na, alle stemmende landen voldoende publiekstemmen hadden om een gecombineerde 50/50  juryuitslag te kunnen berekenen. De enige uitzondering is Montenegro.

Moldavië valt af omdat dat land een hele grote groep Oekraïense en Russische etnische minderheden kent, die wellicht massaal hebben gestemd. Bovendien kent Moldavië al jarenlang goede Songfestivalresultaten en is het festival er derhalve populair.

Slovenië mag dan een klein bevolkingsaantal kennen, de kijkcijfers zijn er toch elk jaar nog behoorlijk goed. En dus zal men daar toch ook wel voldoende stemmen voor de publieksjury hebben ontvangen.

Montenegro is van de drie verdachten de enige overgeblevene. Bovendien spreken de verschillen tussen semi en finale boekdelen.

Het meest frappante is dat als mijn aannames kloppen, Montenegro in de eigen halve finale niet genoeg publiek wist te laten stemmen, terwijl na de uitschakeling in de finale er wel opeens voldoende stemmers bleken te zijn.

 

Gedachtekronkels

Boze tongen zouden kunnen beweren dat Azerbeidzjan er in Montenegro voor gezorgd heeft dat men daar de limiet bereikt heeft, door middel van het ronselen van stemmen. Azerbeidzjan scoorde immers in de finale de twaalf punten van Montenegro. Gedachtekronkels als deze zijn van alle tijden, maar veel verder bewijs is er niet voor te vinden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Azerbeidzjan zowel in de semi als in de finale beter scoorde bij de vakjury’s dan bij de televoters (!). Wie tweede wordt met meer Douze Points dan de winnaar, heeft simpelweg een goed optreden neergezet.



Conclusies ?

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan op basis van de vrijgegeven cijfers wél geconcludeerd worden dat:

Tijdens semi 1 van slechts één land de punten enkel op basis van de vakjury zijn samengesteld, omdat er onvoldoende publiekstemmen waren om te voldoen aan de limiet.

Tijdens semi 2 van maar liefst twee landen de punten enkel op basis van de vakjury zijn samengesteld, omdat er onvoldoende publiekstemmen waren om te voldoen aan de limiet.

Tijdens de finale met 39 stemmende landen er wederom 2 (en geen 3!) landen onvoldoende televotes hadden om tot een gecombineerde jury te komen.

Welke drie landen in de halve finales/finale alleen vakjurypunten hebben uitgedeeld valt ook weer niet met zekerheid te zeggen. Zoals hierboven al beschreven zou het mij niet verbazen mocht blijken dat het om Montenegro, San Marino en Albanië gaan, zowel in semi 2 als in de finale.


Iets uit niets

Toch grappig hoe je uit ogenschijnlijke non-informatie toch een hele analyse kunt opmaken. En dit was nog maar deel 1! Wat denken jullie? Kloppen de aannames zoals beschreven of zijn er met gemak grote gaten in de theorieën te schieten? Laat het ons weten!

 

Tot slot: de overige aannames waarom ik denk dat landen de televote-norm wél gehaald hebben:

- IJsland heeft een klein bevolkingsaantal maar scoorde gigantische kijkdichtheden van boven de 90% (semi 2) en 95% (finale). De kans dat IJsland de televote-norm niet gehaald zou hebben lijkt miniem.

- Estland, Letland en Litouwen kennen veel etnische Russen en Witrussen. Bovendien is het festival bij de Balten megapopulair. Ook hier is de televote-norm wellicht ruim gehaald.

- V.J.R.Macedonië kent een grote groep etnische Albanezen die altijd fanatiek op het vaderland stemmen.

- Armenië, Georgië. In deze landen is het Songfestival behoorlijk populair.

- Bulgarije kende een soortgelijke opleving als in Nederland, nu Elitsa en Stoyan meededen, waardoor er daar zeker voldoende stemmen zijn binnen gekomen.

Laatst gewijzigd op: donderdag 06 juni 2013 16:55

Gerelateerde artikelen (op tag)

Meer in deze categorie: « Over de brug