Home / Malmö Blog / Je hebt het zo verdiend! De semi's van Anouk
A+ R A-
27 mei

Je hebt het zo verdiend! De semi's van Anouk

Beoordeel dit artikel
(0 stemmen)

Het is maandag 13 mei, de dag van de eerste juryfinale. De show waarin Anouk zich voor de vakjury moet bewijzen staat voor vanavond op het programma.

Omdat ik exact wil zien wat de juryleden ook zien, installeer ik mij ’s avonds samen met Songfestivalvrienden Katja, Martijn en Curt in een soort huiskamerachtige setting in het perscentrum voor een grote flatscreen. Martijn met zijn laptop op schoot houdt alles bij, hoe wij reageren op  de liedjes en noteert snedige commentaren op wat er op het scherm langskomt. Ik zit er met mijn tablet. Het enige wat ik bijhoudt is na elk optreden op welk plekje ik dat zie eindigen bij de televote en de vakjury. Twee lijstjes dus, waarin ik de heel uitzending door blijf schuiven. Aan het einde heb ik dan twee keer 16 punten verdeeld over de kandidaten en denk ik te weten wie zich zullen kwalificeren.

Mijn kaartje uit het 6 entreebewijzenpakket heb ik voor kostprijs verkocht aan een Australiër, die alleen een ticket voor de zaterdag had en nog nooit eerder in Europa was geweest. Omdat ik ’s middags al in de zaal bij de volledige doorloop ben geweest durf ik de juryfinale wel vanaf de schermen te beoordelen. Zo heeft Marcus, de Aussie, de avond van zijn leven en ik drie Zweedse biertjes terugverdiend.

Voor de ESF-Magazine website, waar ik ook aan meewerk moeten de redactieleden ook een top-10 maken. Als voorbeeld voor de lezers die een prijzenpakket kunnen winnen. Vorig jaar had ik in semi 1 alle tien goed en in semi twee slechts 1 fout (Joan Franka door laten gaan ten koste van Macedonië).

Ik weet zeker dat ik er dit jaar minder goed vanaf zal komen. Want het ligt allemaal wat dichter bij elkaar heb ik het idee. Ik durf Anouk op 6 te zetten, net achter Servië. Achteraf lijk ik er 7 van de 10 goed te hebben. Ik had mij volledig verkeken op België en Litouwen, en dus ook op Servië en Kroatië. Estland / Montenegro was bij mij een twijfelgevalletje, waarbij originaliteit uit de Balkan positiever had beoordeeld, dan de zoveelste ballad. Wie op voorhand geld ingezet zou hebben op geen enkele voormalige Joegoslavische republiek naar de finale uit semi 1, is nu waarschijnlijk miljonair. Ik vermoed dat deze uitslag alleen maar mogelijk is door de nieuwe manier van rangschikking van beide deeljury’s te laten meewegen in de gecombineerde score en dat de vier ‘vrienden’ uit semi 1 toch iets te onderling verdeeld waren over elkaar. Maar wat kan het allemaal schelen! Anouk gaat door!

 

Dinsdag 14 mei 2013

De liveshow met Anouk wil ik er natuurlijk wel persoonlijk bij zijn en liefst heel dichtbij staan. Dat lukt door op dinsdag om 17.30 al bij de Arena te zijn en aan te sluiten bij de rij voor de deuren. Die gaan pas om 19.00 open en vervolgens de binnendeuren naar de zaal nog een half uur later. Al die tijd moet je staan. De show begint pas om 21.00. Met een staanplaats ook al sta je goed, ga je dat voelen. Maar zodra de show begint, wint de adrenaline het van de vermoeidheid. De openingsact met Loreen en de dove kinderen maakt op mij grote indruk. Terwijl ik met de kinderen de gebarentaal meebeweeg kijk ik recht in de ogen van een doof jongetje waarbij wij beiden non-verbaal een verstandhouding communiceren, We are one! Episch!

Ik juich, ik spring, zwaai mijn vlag en laat me helemaal opfokken door de sfeer. Heerlijk! Vol vertrouwen zie ik deze semi tegemoet. Anouk kan gewoon niet anders dan doorgaan. Haar optreden tijdens de vakjuryshow was zo goed. Die moet bij de experts in de top 3 geëindigd zijn. Kan niet anders. Toch weet de EBU het nog heel spannend te maken. Tijdens de enveloppen loopt de spanning op tot levensgevaarlijk voltage.

Tevoren had ik met mijn appartementgenoten al bedacht dat Nederland door zou gaan. En ook dat dat dan pas bij de laatste twee enveloppen uit de bus zou komen, niet eerder. Want zo maak je een show. Toch verhoogt de hartslag als nota bene Litouwen door is en bij de laatste twee we toch minstens nog Oekraine én Servië én Nederland verwachten. Er moet een grote sneuvelen. Het kan toch niet zo zijn, dat Nederland er uit ligt? Het kan gewoon niet! Oekraïne is dus door. En ik had zelf Servië hoger geschat dan Nederland. Toch ben ik er nu zeker van dat Nederland door is. Vriend Steef houdt het niet meer en ziet het niet meer gebeuren. Dennis en ik nog wel en we beginnen te scanderen ‘Nederland, Nederland, Nederland’ en de zaal om ons heen neemt het over. Het lijkt alsof de hele Malmö Arena met Nederland meeleeft en minutenlang “Anouk” of “Netherlands” roept. In werkelijkheid zijn het maar enkele seconden, maar de ontlading daarna gierde nog uren door het hoofd.

Na het verlossende woord vielen de Nederlanders elkaar bijna huilend in de armen, alsof de Europa Cup gewonnen was. We hebben gehost, gejoeld en gegild! Een Deense vriend van me vond het allemaal erg vermakelijk, maar ja die Denen zijn het dan ook gewend om altijd naar de finale te geraken.

Anouk / Nederland staat in de finale! WIJ staan in de finale, opeens geldt de leus “WE ARE ONE” voor alle Nederlanders en iedereen die het ons zo gunde. De pers in het perscentrum was lyrisch over Anouk, de BBC vond haar zelfs te goed voor het Songfestival. Anouk staat met ‘Birds’ in de finale! Zo verdiend! Je hebt het zo verdiend! Dat moet gevierd worden!

En dus ga ik voor de 9e keer op rij naar de Euroclub om te dansen tussen en met al die uitgelaten andere Songfestivalfans. Dit keer gaat de Nationale driekleur mee. En nu weet ik ook weer even hoe het voelt om trots op Nederland te zijn (Dat was lang geleden!). Jongens, Anouk staat in de finale  roepen we naar elkaar als Nederlanders, alsof we het maar niet kunnen geloven. Woensdagochtend om 4 uur, als het in Malmö al weer licht is, gaat de Euro-club dicht en word ik naar buiten gedweild. Anouk is finalist en ik ben dronken van geluk! We hebben even niet op de portemonnee gelet, alcohol  is bepaald niet free hier in Malmö, maar voor deze ene keer kan het me niets schelen, dat ik voor een fortuin heb weggedronken. Het is zo verdiend!

Zo win je 18 euro door je ticket voor de juryfinale te verpatsen en zo verlies je er weer door te vieren dat ons landje er dan eindelijk in is geslaagd om iets kwalitatief goeds in te sturen en daarmee te scoren ook nog. Vol trots op Anouk d’r prestatie loop ik weer naar m’n appartement waar om 8.00 al weer de wekker gaat. Om 9.00 gaan we namelijk een video-show ‘De Tweespraak” opnemen voor de website en daarna weer naar het perscentrum! Dat kan omdat ik hier leef op de toppen van mijn energie, wetend dat ik de week na de finale Doornroosje naar de kroon zal steken.  Had ik al gezegd dat ik hier geniet? 

Laatst gewijzigd op: maandag 27 mei 2013 22:44