Home / København Blog / Semi 1, 1e ronde
A+ R A-
30 apr

Semi 1, 1e ronde

Beoordeel dit artikel
(0 stemmen)

Nu alle landen uit semi 1 hun eerste repetities hebben gehad, is het wel even tijd voor een korte impressie van deze oefenronde. Elke delegatie heeft een half uur de tijd om de act helemaal door te lopen, waarin beeld en geluid zo goed mogelijk afgestemd worden. Sommige landen komen goed voorbereid aan de start. Bij andere merk je dat er nog behoorlijk wat aan gesleuteld wordt tijdens de verschillende doorlopen. Een overzichtje:

ARMENIË: Zoals al aangekondigd, staat Aram alleen op het podium. In het begin in het donker met slechts enkele blauwe ‘Sanna’-lichtstraaltjes. Naarmate het lied vordert lijkt het alsof hij alleen in de melkweg staat. De LED-vloer wordt meteen ten volle gebruikt. Vervolgens duiken we een nog altijd blauwe onderzeewereld in met van die lichtgevende kwallen uit films van Sir David Attenborough. Bij de climax, komt er een onderzeese vulkaanuitbarsting met veel bliksemschichten en rode kleurstellingen. Aram wordt er niet knapper op naarmate hij luider moet zingen en zijn bovenlip optrekt. Doordat hij maar in zijn eentje op het podium staat en af en toe de ogen dichtknijpt maakt het een nogal statisch en niet warm geheel. Het blijft een eerste indruk natuurlijk. In de zang gaat Aram nog niet voluit, maar het is wel zuiver.

LETLAND: De ‘buitenlanders’ zoals de bandnaam vertaald is, gaan tijdens de avondschemering het bos in. Of staan op een door bomen omrand plein in de avond. Uiteraard maakt de ADHD-zanger gebruik van het loopje naar het centrale podium, wellicht voor wat interactie met het publiek. Het is te hopen dat de roze-oranje jurk die de volumineuze achtergrondzangeres nu draagt nog gewisseld wordt. De andere stonede hippie is nog altijd niet onder de douche of naar de kapper geweest. Zang was meerendeels in orde.

ESTLAND: Ja, dat ziet er meteen goed uit. Tanja begint samen met haar danser liggend op de vloer, die in een houten balletvloer is omgetoverd. In witte kleren dansen ze de sterren van de hemel in een modern dans. Na enkele oefenrondes gaat de zang wel achteruit, maar het moet gezegd, de eerste doorgang was het in orde ondanks alle gespring. Paar mooie close-ups ook waardoor de choreografie goed uitkomt. Mooie eindpose ook, beetje gelijkend op Loreen, maar omdat daar alles in het donker en mystieke was en bij Estland alles in een balletsfeer met veel licht is het totaal anders.

ZWEDEN: Eigenlijk is er nauwelijks verschil met de visualisatie ten opzichte van Melodifestivalen. Een setting met blauwe lichtbundels, die zich van wigwam tot zandloper transformeren en gedurende het nummer wat bewegen. Er gebeurt weinig visueel of het moet de pompeuze overgang naar de modulatie zijn, waar we getrakteerd worden op een overdaad aan licht, zoals je vaak in films ziet als men engelen of de hemel wil aankondigen. In de LED-schermen op de achtergrond gaan bij het refrein ‘luchtbellen’ omhoog. Naar het einde staat er een soort Poolster boven de wigwam van lichtbundels.

IJSLAND: In dezelfde huispakken als tijdens de finale hebben ook de IJslanders weinig aan hun optreden gewijzigd. Het ziet er ondanks de vrolijke kleurtjes toch nog behoorlijk stijfjes uit. De achtergrond wordt gevormd door neonverlichte kubusframes. Later wordt er Tetris op de oranje achterwand gespeeld, zo lijkt het. De LED-vloer verandert telkens van zwart-wit schaakbord naar zwart-wit bubbeltjes plastic. De eerste lalalala’s zijn elke doorloop consequent niet in harmonie. Dat zal geen kunstzinnige opzet zijn ben ik bang.

ALBANIE: Wederom gaan we in de blauwe sferen dit keer in combinaties van lichtblauw, paars en wit licht. Hersi staat zelf op een verhoging dat wel iets weg heeft van een ijsschots in de grote lichtblauwe zee. Het hele beeld schakeert tussen iets SF-achtig-digitaals en dat van een ijskoningin. Met Hersi op een verhoging valt alleen maar meer op dat het maar een klein vrouwtje is. Ze heeft niet een heel open gezichten haar kapsel doet wat Mireille Matthieu achtig aan. Voor de verandering heeft Albanië eindelijk eens een keer geen rode setting.

RUSLAND: De Tolmachevy Tweeling heeft dezelfde choreograaf als Azerbeidzjan vorig jaar had. Dat land werd toen tweede en ook dit jaar weet Fokas Evangelinos een prestatie neer te zetten door een dun liedje 3 minuten boeiend te houden. Het oogt bij de eerste repetitie allemaal nog wat onwennig, en het klinkt allemaal ook nog niet perfect, maar de Russen lijken hun zinnen te hebben gezet op een nieuwe finaleplaats. En als we een ding zeker weten; Rusland krijgt meestal wel wat het wil…

AZERBEIDZJAN: Het begint eentonig te worden. Opnieuw komt Azerbeidzjan met een act waar alles aan klopt. Een trapeze-artiest hangt boven het hoofd van zangeres Dilara Kazimova, die mooi en zuiver zingt. Goed camerawerk ook van de Deense omroep. Gaat met speels gemak naar de finale.

OEKRAINE: Alsof het nog niet blauw genoeg was, ook Oekraïne gaat in het blauw. Oekraïne zou Oekraïne niet zijn als er niet en flinke act om het lied heen gebouwd zou zijn. Dit keer wordt het rad van anti-crisis girl Sveltana Loboda weer uit de mottenballen gehaald. Maria zingt op de voorgrond, terwijl en een danser in het hamsterrad hardloopt en af en toe zich theatraal laat ronddraaien. Er wordt nog wat gespeeld met de spijlen van het looprad en Maria wordt omhoog gelift. Op het grote podium komt het wat klein over en de cameravoering is nog niet in orde. De shots zijn nu rommelig met Maria op de voorgrond terwijl de hamsterman op de achtergrond ook druk aan het bewegen is. Hier gaat nog wel aan gesleuteld worden. Dat weten we op voorhand al.

BELGIE: De enscenering is slim gedaan, afkledend donker met mooie paarse tinten en veel krioelende motiefjes op de grond en achtergrond. Daardoor vallen de ronde lijnen van Axel op minder en zijn stem des te meer op. De oude danseres is ook weer bij. Het geheel komt charismatisch over. Van vandaag ook de beste vocalen, al moet Axel wel oppassen dat hij zich niet opblaast met zijn stem na teveel oefenen.

MOLDAVIE: Met een half uur vertraging begint Moldavie later dan gepland. Eerste indruk: een kale, blauwe setting. Cristina heeft vier dansers om haar heen, die ook alleen dansen. De act met de spiegels en platen lijkt te zijn verdwenen. De zangkwaliteit is niet het hele nummer in orde, want ze zingt het nummer wel heel erg laag. Het geheel maakt nog onvoldoende impact. Dat verandert wellicht als we de hele act in de juiste kleding zien en het totaalplaatje compleet is.

SAN MARINO: Daar is Valentina Monetta voor haar derde poging. De zang is dik in orde maar ook niet zo overweldigend dat jury’s het bonuspunten geven. Qua setting lijkt het erop alsof ze op een verhoging staat voor een grote oester (een uitgespannen doek), helaas is Valentina geen pareltje. Toch een prima repetitie, maar het lied blijft natuurlijk een achterhaalde Siegel-productie, die weinig mensen aan het einde van de avond nog zullen herinneren.

PORTUGAL: Er komt, na veel serieuze inzendingen in deze halve finale, een flinke dosis vrolijkheid uit Portugal. De instrumentale stukken in het nummer zijn opzwepend en kleurrijk. De zang van Suzy laat alleen sterk te wensen over. Ze komt adem te kort en laat soms zelfs hele stukken over aan haar backings. Laten we hopen dat dit door eventuele technische problemen komt. Het zou kunnen opvallen door zijn vrolijkheid, maar Portugal stuurt geen topkwaliteit qua totaalplaatje naar het festival dit jaar. Er is een doelgroep voor en het is uniek in zijn soort.

NEDERLAND: Ilse komt haar belofte na. Er ís nagedacht over de staging. We beginnen met een shot van bovenaf, waarbij je de strepen op de weg over de vloer als scheidslijn tussen Waylon en Ilse naar achteren in het perspectief ziet weglopen. Het is meteen duidelijk, dit is een roadsong. Ilse staat tegenover Waylon en ze kunnen elkaar recht in de ogen kijken, spanning is voelbaar. Dat is positief en toch een soort chemie, die we wilden. Waylon zit misschien nog iets teveel in zijn hoofd en concentratie. Ilse kijkt perfect in en ook vooral langs de camera, maar Waylon doet het ook per doorloop beter. De vloer verandert in een soort koeienhuid met weinig wit en vervolgens in een soort warrige kluwen van wortels maar nu veel wit en weinig zwart. Voor het eerst sinds jaren heeft Nederland eens een goed doordachte visualisatie. Er wordt in ieder geval het maximale uitgehaald.

MONTENEGRO: Sergej ziet er nogal stijfjes uit. De setting is aquariumachrig met witte meeldraden in een blauwig met paarse achterwand. Dan komt de gimmick: een dame met inline skeelers die een kunstrijdster moet verbeelden. Dat verkracht het beeld meteen, vooral omdat ze nu ze nog kniebeschermers draagt en het niet heel elegant overkomt. Naar het einde toe zou je willen dat de achtergrond zangeres met een soort van Israelische choreografie naar Sergej toelopen. Nu nog allemaal in het zwart gekleed, maar wij denken dat ze alsnog in het wit zullen gaan. Veel gekriechel in paars op een blauwe ondergrond. Qua kop lijkt Sergej een beetje op een Franse president en lijkt te verzuipen in het licht. Misschien moet het nog iets donkerder en dan krijgen we een ‘Leyla’-achtige setting. Nederland zal hier weinig last van hebben lijkt het. Twee muzikaal serieuze bijdragen, maar bij Montenegro zal iedereen als eerste de kunstrijdster herinnerenen dat roept een lacherig gevoel op. Na enkele doorlopen wordt de belichting inderdaad donkerder en nu opent de kunstrijdster als een soort tinkerbell in birdview een lichtspoor achterlatend. Montenegro is nog zoekende.

HONGARIJE: Ziet er al gelikt uit. Startend met een blauw-zwarte skyline met wolkenkrabbers en lichtjes. Andras begint weer zitttend, op het podium staat ook een podium, met daarachterr het ‘meisje’. Bij het refrein loopt hij naar het middenpodiumpje om dan tijdens het volgende couplet terug te lopen. De mannelijke danser lijkt de piano aan te vallen en het meisje gebruikt de piano telkens als bescherming of schuilplaats. De zang is niet heel stemvast, maar de emotie komt goed over. De refreinen krijgen een rode kleur mee, de coupletten zijn blauwig, met af en toe effectieve bliksemflitsen en enkele mooie shots. De dans is anders dan bij Montenegro complementair aan de tekst, Andras richt zich zelfs even direct tot de ‘vader’-danser. In de eindpose is het meisje in de armen van de zanger gevlucht en houdt hij met een gestrekte arm de vader op afstand. Dit is een heel sterk beeld.

Laatst gewijzigd op: woensdag 30 april 2014 17:12