Home / Baku Blog / Modder - slot
A+ R A-
26 juli

Modder - slot

Beoordeel dit artikel
(0 stemmen)

 

Bakoe blog 6 - slot

Inmiddels ben ik al weer een tijdje terug uit Azerbeidzjaan, maar in gedachten ben ik er nog regelmatig te vinden. Wat een stortvloed aan belevenissen, eerste indrukken van hoe het Songfestival georganiseerd wordt en wat daar allemaal bij komt kijken. Wat een logistiek, wat een energie, wat een horde journalisten, wat een propaganda, wat een lol, wat een hitte, wat een feest, wat een uitslag! Het is ook een beetje een dubbel gevoel ....

als ik terugkijk. Niet alles wat ik heb meegemaakt heb ik als prettig ervaren. Laat ik het kort zo zeggen, ik heb ook de andere kant van Bakoe gezien. Eentje die mij heeft doen inzien dat mocht ik ooit voor de keuze gesteld worden om te kiezen tussen leven in armoede of leven in onderdrukking, dat ik eerder voor de lege maag zal kiezen dan dat ik bang moet zijn dan mijn eigen familie mij zouden kunnen verraden. Dan heb ik liever dat men de kaas van mijn brood steelt….

Azerbeidzjaan is een prachtig land. Het heeft er alles aan gedaan om dat ook goed voor het voetlicht te brengen, en met succes. Dat is ook niet zo moeilijk, want van wat ik gezien heb op mijn bustrip naar Georgië en dagje buiten Bakoe is het ook een prachtig land. Veel cultuur en veel natuurschoon. Vriendelijke mensen ook. Ik ben bij een supervriendelijke familie op de thee geweest, zij lieten mij trots hun hele zelfgebouwde huisje zien. De lieve dochtertjes hadden een barbie-pop. Alleen stond die wel onuitgepakt boven op de kast te prijken. De oma had gouden tanden die ze liet zien wanneer ze breeduit naar me lachte. Een schattig mensje, met toevallig dezelfde niet veel voorkomende naam als mijn moeder en het eendje van Pinokkio, maar dat terzijde.

Ik heb de mudvolcano’s bezocht een soort koude blubbergeisers die vloeibare klei pruttelen. Naast heel fascineren ook qua geluid alleen al erg grappig. Ik kwam onder de blubberspetters terug van mijn tripje maar had volop genoten. Ik ben ook naar een herberg uit de tijd van de zijderoute-karavanen geweest, daar was een hindoe(!)tempel gebouwd rondom een eeuwige vuurpit, een gat in de grond waaruit continue vlammen komen. Wie daar overheen springt zo is de volkswijsheid, wordt gelouterd van alle onreinheden. Ik ben er maar een keer of drie de sprong gemaakt. Dat zal hopelijk genoeg zijn.

Light-your-fire

Voor mij als pers-geaccrediteerde was alles tot in de puntjes goed geregeld. Als ik in moeilijkheden kwam omdat ik –niet toegestaan voor toeristen- een foto van de haven maakte of omdat ik –niet toegestaan voor bezoekers van de Crystal Hall voor de ingang - zwaaide met mijn Indiase vlag (‘The Hump’is in India geboren, was mijn zwakke argumentatie) bood mijn perskaart uitkomst. Wanneer ik die tevoorschijn toverde, veranderde de houding van de politie of beveiliging vaak als een blad aan een boom. Van uiterst intimiderend naar medewerkend.

Over intimiderend gesproken. Vooraf aan elke show werd het publiek opgezweept door een zaalmanager, een klein bol menneke met een akelige stem en die bovendien alleen Azerbeidzjaans sprak, maar binnen enkele minuten meer dan dertig keer ‘Azerbaijan’ en Bakie (Bakoe) riep.  Het publiek was dan ook voor 80% Azerbeidzjaans. Ik vond het wat eng om daar tussen te zitten. Vooral  wanneer zij (ook weer) te pas en te on-pas ‘A-ZER-BAI-JAN‘ scandeerden. Te onpas, bijvoorbeeld na het eerste optreden van Loreen, omdat zij iets over mensenrechten had gezegd tijdens een persconferentie.

Wanneer het om grote vriend Turkije ging die veelvuldig in beeld kwam, tot tweemaal toe geïnterviewd werd en natuurlijk als laatste uit de enveloppe kwam werd massaal ‘TüR-QI-YE, herhaalt. Wat dat betreft zijn Azeri en Turken twee handen op één buik.

AZB

De Azeri zijn een heel trots volk, zoveel mag duidelijk zijn en stiekum vond ik het ondanks alles dan ook wel weer mooi. Zo trots zijn wij Nederlanders bijna nooit. Misschien kunnen we daar wat van leren. Kijk je moet niet doorslaan natuurlijk. Zo vond ik het wel ietwat frappant dat de winnaars van de vijf vorige songfestival edities samen een medley moesten zingen tijdens semi 2 en de schoonzoon van de ‘democratisch’ verkozen president de interval act mocht verzorgen. Nog vreemder vond ik het dat het Azeri-publiek nog voordat die kerel een noot had gezongen al boven op de stoelen stond te klappen en juichen, terwijl toen ik bij Bosnië (voor de zoveelste keer) ging staan zwaaien (dit keer met een handvlaggetje van Bosnië mij door de security toegesnauwd werd ‘Sit down or we cut off your head!’. De beste man zal het niet zo bedoeld hebben, maar toch. Op zo’n moment bind je als geciviliseerde westerling toch maar wel even in. Iemand die in een opwelling zulke dingen kan roepen, is kennelijk in het normale leven ook niet terughoudend in zulk taalgebruik en geeft mogelijk ook nog wel uitvoering aan wat hij zegt.

Ik moest achteraf erg lachen om een andere typische brul-actie. Zoals gezegd liep ik met een Indiase vlag (mijn tweede vaderland) voor de Crystal Hall te zwaaien. Vele bezoekers wilden met mij in mijn toch wel over the top uitrusting op de foto. Zo ook de ambassadeur van India die in Baku gezeteld is. Toen ik verder liep richting de arena werd ik aangehouden door een luid schreeuwende beveiligingsman. Ik begreep niet wat hij wilde maar sprak vriendelijk terug, in het Engels. Hij kwam er niet uit ging harder schreeuwen en plots was ik omringt door 4, nee 8 van die bullebakken. Geen van hen sprak een andere taal dan Azeri en allemaal stonden ze tegen me aan te schreeuwen dat ik kennelijk iets verkeerd deed.

Ik had natuurlijk wel een vermoeden. Op het ticket had ik namelijk gelezen dat je in de arena geen vlaggen mocht meenemen van niet deelnemende landen, dus mijn Indiase vlag zou wel het probleem zijn. Ik rolde die dus op en wilde hem in mijn rugzak stoppen. Dat was niet goed! Ik ben maar zo onschuldig mogelijk gaan kijken en toen riepen de kerels er een klein meisje bij die gesommeerd werd hun gebulder te vertalen in het Engels. En, ja hoor, daar kwam het verhaal. Eerst brulde de belangrijkste man naar het meisje. Dat keek hem onverstoorbaar aan en zei tegen mij. ‘First of all, welcome to Baku!’ Daarna vervolgde ze dat het niet toegestaan was dat ik mijn vlag mee zou nemen, maar dat ik hem in moest leveren. Die zien we niet meer terug, dacht ik nog, dus ik speel even terloops met mijn perskaart en vraag waar ik hem op kan halen na de voorstelling. Na overleg met de 8 securitymannen mocht het meisje mij vertellen dat ik hem bij B-06 op kon halen na de show. Zo gezegd, zo gedaan.

kaart-van-de-vlag-van-azerbeidzjan

In de arena aangekomen, maakte het ook niet zo veel uit ook dat ik mijn vlag kwijt was, want iedereen moest de vlag inleveren als er al een stokje van 30 cm in zat.  In plaats daarvan vond ik op mijn stoel een tweetal vlaggetjes die je in je autoraam kunt vastzetten. Eén van Azerbeidzjan en eentje met daarop het vlammende logo van de 2012 editie. Die tweede stond mij wel aan, die eerste niet. Het sjaaltje met daarop Eurovision Baku 2012 vond ik ook wel een leuk presentje maar de vlag van Azerbeidjzan wilde ik niet meer mee zwaaien na het incident buiten en de ‘sit down or wil cut your head off’ opmerking tijdens semi 2.

Die vlag ging dus keurig onder de stoel voor mij op de grond! Dat mocht dus ook niet! Nee de Azerbeidzjaanse vlag mocht niet op de grond liggen. Terwijl achter mij op een grote hoop alle andere ingeleverde nationale vlaggen wel op de grond lagen, vond ik het een leuk spelletje worden om mijn rood-groen-blauwe auto-vlag zo vaak mogelijk op de grond te leggen. Ik werd een beetje kribbig van het gedoe van het personeel om me heen. In ons fanvak vooraan mochten we niet eens meer gaan staan! Ik voelde mij als een stijve Noord-Koreaan bij een concert die braaf mag gaan klappen, maar kon zo mijn enthousiasme niet kwijt. De show was namelijk van zo dichtbij – je zou het bijna vergeten na alle geklaag hierboven- geweldig om mee te maken. Los van alle dictatoriale shit- en angstcultuur, propaganda en gescandeer van het publiek, was het volop genieten. Je had bij de interval-act zelfs het idee er midden in te zitten.  Heel gaaf.

Na afloop dus even mij vlag weer ophalen, kijken of dat zou lukken. Maar nee hoor, de security stuurde me bruusk weg. Helaas, ik ben niet zo makkelijk weg te sturen dus ik hield aan. De mannen waren duidelijk niet gewend tegengesproken te worden en misschien had ik zelfs wel wat voorzichtiger moeten zijn, want toen ik twee van hen over mij hoorde praten, ving ik het woord ‘irania’ op. Flapuit als ik ben, riep ik meteen’ No, you idiot, NOT Irania, but IN-DI-A! Gelukkig was zijn Engels zo slecht dat hij alleen begreep dat hij een foutje had gebakken door te denken dat ik met de vlag van de niet zo geliefde zuiderbuur had lopen zwaaien. Mans als hij was, liet hij - natuurlijk zonder mij ook nog maar een ogenblik aandacht te schenken een meisje mij de vlag teruggeven. Ik heb nog ostentatief in het Azerbeidzjaans bedankt, maar hij was als een keizer zonder kleren snel mopperend afgedropen, want zijn security-maatjes begrepen maar al te goed wat er aan de hand was.

georgia-tbilisi

De zondag heb ik gebruikt om bij te komen, en om met de bus van Baku naar Tblisi, Georgië te gaan, waarvandaan ik een vlucht geboekt had via Tallinn, Estland naar huis. Zo kon ik nog twee mini-city-tripjes maken.  De busrit duurde maar liefst 10 uur maar eenmaal in Georgië voelde ik mij weer thuiskomen in Europa. In Tbilisi ontmoette ik een Ugandese dame die aan immigranten Georgisch leerde via het Engels. Zij runde ook een soort voedselbank. Aan haar heb ik een paar schoenen en wat kleding gegeven, alsook al mijn verzorgingsproducten, die ik nog over had. Zo was mijn koffer uiteindelijk ook nog precies binnen het toegestane gewicht. Tblisi is een mooie stad, en evenals Bakoe volop in beweging. Er wordt ook flink gebouwd met EU-subsidie in plaats van geld uit olie en criminaliteit. Het is alleen jammer dat ze in Georgië zo vreselijk rascistisch zijn. Mocht het Songfestival ooit terug keren naar Bakoe, of naar Tbilisi gaan of dat het EK 2020 aan deze twee landen zal worden toegewezen, dan kan ik iedereen aanraden daar zeker naar toe te gaan! Beide landen hebben zeker hun charmes al hoop ik twee dingen:

Dat Azerbeidzjan dan werkelijk een vrij land is en dat men in Georgië de sociale apartheid heeft uitgebannen. Het eten in die contreien is overheerlijk, de mensen vriendelijk en van homohaatheb ik niets ondervonden. Ik ben heel benieuwd of in de straten van Bakoe inmiddels de bejaarden en gehandicapten ook weer toegestaan zijn, er af en toe weer een kat losloopt of er een papierpropje op de prachtige pleinen ligt … het zou de stad zoveel mooier maken….

Laatst gewijzigd op: donderdag 26 juli 2012 18:01

Gerelateerde artikelen (op tag)

Meer in deze categorie: « Persmoment met Joan